پایان نامه ارشد روان شناسی – ارزیابی رابطه میان نگرش فرزند به والدین با سبک های کنار آمدن کودکان با مشکلات

چکیده

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه نگرش فرزند به والدین و سبک های مقابله نوجوانان با مشکلات می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربری و از لحاظ شیوه اجرا در زمره تحقیقات پیمایشی است. همچنین به لحاظ روش تجزیه و تحلیل آماری در طبقه پژوهش های همبستگی قرار می گیرد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه منطقه ۵ شهر تهران می باشد که تعداد ۱۰۰ نفر از آنها به عنوان نمونه انتخاب شدند. نمونه گیری به صورت تصادفی ساده انجام شد. به منظور اندازه گیری متغیرهای تحقیق از دو پرسشنامه استاندارد به عنوان ابزار اندازه گیری استفاده شد: پرسشنامه نگرش فرزند به والدین هادسن و پرسشنامه سبک های مقابله ای فرایدنبرگ و لوئیس (ACS). در بخش تجزیه و تحلیل داده هاي پژوهش از روش هاي آمار توصیفي شامل فراوانی، درصد فراوانی، میانگین، انحراف استاندارد، و در بخش آمار استنباطی و به منظور بررسی فرضیات تحقیق از آزمون ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان داد بین نمرات نگرش فرزند به والدین و سبک های مقابله نوجوانان رابطه معناداری وجود دارد (p<0.05). بنابر این فرضیه اصلی تحقیق تایید گردید. همچنین با توجه به اینکه مقدار ضریب همبستگی برای سبک بارور و مراجعه به دیگران مقداری منفی می باشد ( به ترتیب r= -0.96 و r= -0.611) می توان نتیجه گرفت رابطه بین سبک بارور و سبک مراجعه به دیگران با نگرش به والدین منفی و معکوس است. یعنی هرچه فرزندان دید بهتری نسبت به والدین خود داشته باشند،‌ بیشتر از سبک بارور و مراجعه به دیگران برای حل و کنار آمدن با مشکلات استفاده می کنند. (تایید فرضیه اول و دوم فرعی) در مقابل با توجه به ضریب همسبتگی سبک نابارور (r=0.332) که عددی مثبت می باشد می توان نتیجه گرفت رابطه نگرش با والدین و سبک نابارور مثبت و مستقیم است. این بدان معناست که هرچه فرزند نگرش بهتری نسبت به والدین خود داشته باشد کمتر از سبک نابارور برای مقابله با مشکلات استفاده می کند. (تایید فرضیه سوم فرعی). واژگان کلیدی: سبک های مقابله ای نوجوانان،‌ نگرش فرزند به والدین،‌ اثربخشی خانواده بر ویژگی­های روان شناختی فرزندان.